دهه 1970 شاهد ظهور برنامه های کاربردی عملی بود که با پیشرفت در فناوری های مختلف، باعث پیدایش روبات هایی مانند سری PUMA و روبات های SCARA شد. دورههای بعدی شامل رکود و بهبود بود، با رشد فروش جهانی از سال 2014 تا 2018، و پیشبینی میشود که از سال 2019 تا 2021 به طور متوسط سالانه 14 درصد افزایش یابد. مراحل تحقیق نظری و توسعه نمونه اولیه
با توجه به تعریف، با توجه به پیشرفت های تکنولوژیکی، تعریف ربات های صنعتی هنوز به طور قطعی مشخص نشده است، اما دارای چهار ویژگی مهم هستند: ساختار مکانیکی خاص، تطبیق پذیری، درجات مختلف هوش و استقلال. روش های طبقه بندی متنوع هستند: بر اساس ویژگی های مختصات، می توان آنها را به مختصات دکارتی، مختصات استوانه ای و غیره طبقه بندی کرد. بر اساس روش های کنترل، آنها را می توان به غیر-کنترل سروو و کنترل سروو تقسیم کرد. همچنین میتوان آنها را بر اساس توپولوژی، سطح هوش، نوع درایو و وظیفه طبقهبندی کرد که هر دسته ویژگیها و سناریوهای کاربردی خاص خود را دارد.
از نظر اجزای اساسی، یک ربات صنعتی از سه بخش تشکیل شده است: بدنه ربات (دستکاری کننده شامل بازوی رباتیک، دستگاه های محرک و انتقال و حسگرها)، سیستم کنترل و کنترل و آویز آموزشی. پارامترهای کلیدی عبارتند از درجات آزادی (نشان دهنده انعطاف پذیری، معمولاً 3-6)، دقت و تکرارپذیری موقعیت (اندازه گیری دقت موقعیت)، وضوح (حداقل فاصله حرکت مفصل یا زاویه چرخش)، محدوده کاری (مجموعه نقاط قابل دسترسی در افکتور انتهایی)، حداکثر سرعت (تاثیرگذار بر راندمان)، و ظرفیت بار (حداکثر جرمی که می تواند در طول عملیات تحمل کند).
در نهایت، اشاره شد که رباتهای صنعتی به طور گسترده در بسیاری از صنایع با{0}فناوری پیشرفته استفاده میشوند، و روند توسعه آینده بر چهار جنبه متمرکز است: هوشمندسازی (بهبود عملکردهای تشخیص و قضاوت)، کنترل مشارکتی (بهینهسازی یکپارچهسازی انسان-دستگاهها و چند{2}})، استانداردسازی و بهبود بخشیدن به هزینهها و بهبود عملکردها (انطباق با عملیات پیچیده).
